02 juni kan ik bij het ziekenhuis in Antwerpen terecht.

We moeten ons melden bij de balie,en een borg betalen tevens moet ik ook mijn paspoort laten zien.
Het is allemaal vreemd hier in dit ziekenhuis maar standaard procedure in Belgie.
Ook vraagt men of ik een E112 formulier heb,dit formulier heb je nodig om zonder kosten in Belgie behandelt te mogen worden.Deze moet men aanvragen bij de huisarts en of de behandelde specialist.

Na dat we ons hadden aangemeld konden we na de afdeling orthopedie,na even te wachten werden we binnen geroepen.
De arts vroeg mij mijn verhaal en klachten te vertellen.Ook nam hij ruim de tijd om de foto,s en dossier te bestuderen.
Ook vroeg hij of hij na mijn rug mocht kijken.Tijdens het uitkleden zag ik dat hij met zijn hoofd aan het schudden was.De moed zakte me in de schoenen.

Na het lichamelijk onderzoek vroeg hij hoelang ik al met deze klachten liep en wat er verder nog aangedaan was.
Ik vertelde van de pijnbestrijding maar ook dat er een CT scan zou worden gemaakt omdat de anesthesist dacht dat een van de schroeven de oorzaak was van mijn klachten maar dat de chirurg zelf hier niet in geloofde.
De arts liet me de foto,s zien en vertelde dat er wel meer mis was als alleen een schroef.
Ik schrok en raakte in paniek hier had ik niet aangedacht.Volgens de arts zaten de schroeven en platen niet goed er bleek geen ruimte te zijn gemaakt tussen de wervels dit veroorzaakte de zenuwpijnen.
Ook stond mijn wervelkolom scheef volgens de arts was deze in een verkeerde stand gezet.
Maar om zekerheid te krijgen en over een behandel plan te gaan praten wilde hij ook eerst een CT scan en een MRI. De CT scan kon de zelfde dag nog worden gemaakt,voor de MRI moest ik terugkomen maar dan zou ik ook gelijk de uitslagen van beide horen en het behandel plan van de arts.Wel kon hij me zeggen dat hij me kon helpen dit was een hele opluchting.
16 juni kon ik terug voor de MRI en weer een consult bij de arts.
Al vroeg gingen we van huis want om half 9 moest ik de MRI in.
Ik had veel last tijdens het reizen ook de spanning was erg groot want wat zouden we te horen krijgen?
Nadat ik de MRI die erg vervelend was omdat ik vanwege de pijn niet goed kon liggen en daarom gingen vragen of we eerder bij de arts terecht konden ,anders zou ik dit in de middag pas kunnen mar ik had zoveel pijn dat ik dit nooit de hele dag vol kon houden.
De pijn werd met de minuut erger,mijn man heeft me toen in een rolstoel gezet want steeds ging ik door mijn benen heen.
De arts zag dit en riep ons gelijk binnen,vroeg me om op de behandeltafel te gaan liggen zodat ik wat kon ontspannen.Nadat hij het even had aangezien betreft mijn pijn vond hij het beter om er een spoedopname van te maken.Ik zou gelijk aan een morfine pomp gelegd worden zodat ik tot rust kon komen dan zou hij verder praten.
Na het plaatsen van de morfinepomp voelde ik dat de pijn eindelijk ging zakken dit was een flinke opluchting
De arts kwam na zijn spreekuur bij ons en vertelde dat zijn diagnose juist was de CT scan en de MRI wezen dit ook uit.Niet alleen op niveau L5/S1 maar ook op L4/L5 zaten de zenuwen erg bekneld er zat geen ruimte tussen de wervels Op niveau L5/S1 zat ook erg veel speling tussen de schroeven en de platen ook de botaanmaak daar was niet goed.Dit kon ook niet volgens de arts omdat er speling was dan kan er geen goede botaanmaak gemaakt worden.Ook de wervelkolom was 20gr scheef gezet daarom viel ik steeds om en kon niet rechtop lopen.
Omdat ik eerst een korset omhad de eerste 3 maanden na de operatie merkte ik hier zelf weinig van.Ook was dit een van de redenen dat mijn klachten erger werden nadat ik het korset niet meer om hoefde.
Zijn voorstel was om al de schroeven en platen te verwijderen en het bot te verwijderen om zo de wervelkolom weer in de oude stand terug te zetten.Tevens zou hij dan tussen de wervels koolstof staafjes plaatsen dit verder opvullen met bot die hij van mijn wervelboogjes (die hij ook moest verwijderen om ruimte te maken)te gebruiken.Dan zou hij het geheel weer vastzetten met roestvrijstalen schroeven en plaatjes.
De keuze was niet moeilijk ik had geen keuze meer.Wilde ik van de pijn afkomen zou ik deze operatie moeten laten gebeuren.





[ terug... ]